Frits Spits
Ooit begonnen als leraar maar eigenlijk in hart en nieren een radioman. Niet zo verwonderlijk dat hij daarom in 1971 een gouden microfoon in Rosmalen won en twee jaar later aan de slag mocht bij onder andere NOS radio. Daar presenteerde hij 15 jaar lang met succes "De Avondspits".
Op 24 februari 1995 was de laatste uitzending van het programma en stapte Spits over naar de KRO. Vanaf die tijd is hij tussen twaalf en twee te horen in Tijd voor Twee op Radio 2.
Als radiomaker viel hij verschillende malen in de prijzen: in 1996 twee Marconi Awards; in 1997 de Groenman Taalprijs en in 1999 de Zilveren Reiss-microfoon. In oktober 1999 kreeg het team van 'Tijd voor Twee' de Marconi Award voor het beste amusements-radioprogramma.
In januari 2008 werd Frits koninklijk onderscheiden tijdens een speciaal programma ter ere van z'n zestigste verjaardag en z'n 35-jarig jubileum als radiomaker. Hij werd benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau!
Later dat jaar won Frits ook nog de Marconi Oeuvre Award. In het juryrapport stond onder andere: "Al ruim 35 jaar weet hij generaties luisteraars te boeien met radioprogramma’s die informeren en amuseren. Altijd klinkt hij bevlogen en betrokken en door de jaren heen maakt Frits Spits ook anno 2008 nog steeds eigentijdse radio. Hij volgt alle muzikale ontwikkelingen op de voet en heeft een volstrekt eigen presentatiestijl die niemand kan kopiëren." Hieronder kun je het dankwoord van Frits lezen dat hij uitsprak bij de uitreiking van de prijs.
Zin in radio
Dat staat er te lezen in het juryrapport. Een zin waar ik blij mee ben. Blijkbaar is het te horen dat ik er zin in heb. En dat is ook zo. Altijd weer. Zodra het rode lampje van de microfoon oplicht dan heb ik zin. En wat is dat dan? Een verhaal waar je je op verheugt, een liedje dat je eigenlijk niet wil laten wachten, een luisteraar die je hoort popelen, gelach achter het glas. Maar ook concentratie. Van de regisseur, van de technicus, van de redacteur. Snelheid, geluid, het idee dat er wordt geluisterd. Waar dan ook. Het contact dat je legt. De betovering van de geluidsbel waarin je je vrijwillig laat opsluiten. Daar heb ik altijd weer zin in. Al 35 jaar. Dat collega’s van mij dat herkennen, dat horen, dat waarderen, dát doet me beseffen dat ik niet de enige ben die houdt van radio. Dat zijn er zo veel die er zin in hebben. Om te luisteren, om het zelf te maken. Ik heb mijn beste jaren aan de radio gegeven en geen seconde heb ik daar ooit spijt van gehad. Want radio geeft heel veel terug. Als ik aan het luisteren ben…. Reacties, mooie verhalen, opgewonden stemmen van verslaggevers, analyses van een correspondent in een buitenland, nieuws door de sonore stem van een nieuwslezer, een spectaculaire aankondiging door een dj, een interview dat me even doet stoppen met waar ik mee bezig ben. En dan is er dat geluid. Ik hou van het kraken van een transistor op een bouwplaats. Ik hou van hifistereo in een huiskamer. Van muziek die boven het geraas van verkeer probeert uit te komen. Van beats in een open auto op een zomeravond. En dan het maken. Dat is helemaal verslavend. Ik hou van de discussie in een redactieruimte. Van een briljante inval van een collega. Van een song die het programma openbreekt. Van een tekst die zomaar bij me opkomt. Van de spanning die er altijd weer is. Van de ontroering die er zo maar ineens kan zijn. Van mijn collega’s, zonder wie ik natuurlijk nooit een goed programma zou kunnen maken. Die prijs is ook van hun. Want een oeuvre, dat doe je nu eenmaal niet alleen. Een oeuvre ontstaat dankzij geestverwanten, vakbroeders. En dat het juist vakbroeders zijn die me deze prijs gunnen. Nou, dat maakt dat ze het gehoord hebben. Gehoord hebben. Dat ik er altijd weer zin in heb. Dank jullie wel.
Meer over Frits Spits